Sto lat samotności
Recenzja:
Marquez jest pisarzem znanym na całym świecie. Stał się sztandarową postacią współczesnej literatury południowoamerykańskiej. W 1982r. otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Jego twórczość to tzw. realizm magiczny. W naturalistyczne opisy wkradają się rzeczy dziwne i nadzwyczajne, a czytelnik staje wobec świata, który jest jednocześnie bardzo bliski, ale również baśniowy.
Sto lat samotności to najbardziej znana powieść Marqueza. Choć pisana prozą, wyczarowuje rzeczywistość poetycką. To saga rodu Buendia osiedlonego w wiosce Macondo. Następujące po sobie pokolenia rodu nie przemijają, lecz rzucają cień na swoich następców. Powtarzające się imiona poszczególnych członków rodu i sploty wydarzeń sprawiają, że odbiorca zostaje wciągnięty w dziwny wir, w którym pozostanie jeszcze długo po przeczytaniu książki.
Opowieść Marqueza, moim zdaniem, trzeba bezwzględnie przeczytać. Nie z intelektualnego snobizmu, dlatego, iż jest tak znana, ale dlatego, że we współczesnym morzu tandety jest drogocenną perłą, którą warto zobaczyć na własne oczy.
Stefan BenkeÂ
