Płynna nowoczesność
Zygmunt Bauman
Recenzja:
Bauman w młodości, do czego sam sie przyznaje, był członkiem radzieckiej milicji, a po wojnie zwalczał antykomunistyczne podziemie i pracował na rzecz socjalistycznej propagandy. W późniejszym okresie zerwał z komunistycznym totalitaryzmem i jego praktykami. Jest cenionym filozofem i socjologiem.
Żyjemy w epoce postmodernizmu, którą Bauman woli nazywać ponowoczesnością, lub płynną nowoczesnością. Wielkie totalizmy, ich zbrodnie i podporządkowanie ludzkiego życia jednej słusznej idei, zrodziły nieufność wobec systemów wartości, jako stałych wyznaczników postępowania. Dotyczy to także sfery religii i państwa. Wszystko wokół podlega zmianom, człowiek pragnie wolności i autonomiczności w procesie określenia samego siebie i swojej egzystencji. Sztuka życia polega na zdolności szybkiego przystosowywania się do zmian, przy jednoczesnym zachowaniu swojej tożsamości. Ponowoczesność ma swoje plusy, ma też minusy. Wielu zdezorientowanych ludzi, w pogoni za nowymi możliwościami, zostaje złapanych w subtelne kulturowe pułapki.
Uważam, że z książką należy się zapoznać. Jest ona znakomitym przewodnikiem po współczesnym świecie. Prostym i zrozumiałym językiem wyjaśnia wiele mechanizmów społecznych i przedstawia ich konsekwencje.
Stefan Benke